menu

szkoła 2018

 

Stanowiąca główny element programu Ćwiczenie nowoczesności • Exercising modernity • Modernität üben szkoła letnio-jesienna zaplanowana jest na okres wrzesień-październik 2018 roku i będzie się odbywać w dwóch lokalizacjach: w kompleksie Bauhaus Denkmal Bundesschule w Bernau koło Berlina oraz w Gdyni – polskiej ikonie nowoczesności. Pragniemy, aby setna rocznica założenia Bauhausu – symbolu europejskiej sztuki i kultury dwudziestolecia międzywojennego – spotkała się z unikatowością architektury i kontekstu społeczno-historycznego towarzyszącego powstawaniu Gdyni oraz służyła refleksji nad zasięgiem oddziaływania i transmisją tych idei przez odwołanie do modernistycznej architektury Izraela.


terminy

3 – 8 pazdziernika 2018 — Gdynia
23 – 28 października 2018  — Bernau koło Berlina

 

lokalizacje

Dawny Dom Szwedzkiego Marynarza / Konsulat Kultury oraz Muzeum Miasta Gdyni 

Jana z Kolna 25
81-354 Gdynia

Zawiszy Czarnego 1
81-374 Gdynia

Baudenkmal Bundesschule Bernau

Hannes-Meyer-Campus 9
16321 Bernau koło Berlina, Niemcy

 

aplikacja

Zgłaszając się do programu, należy zadeklarować swoją obecność zarówno podczas warsztatów w Gdyni, jak i w Bernau koło Berlina.

Kandydatów zapraszamy do przesłania zgłoszenia za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres: apply@exercisingmodernity.com do 16 września  2018 r. do godz. 16.00. Prosimy o zaznaczenie w tytule “Szkoła 2018”. Zgłoszenie powinno zawierać:
1. Podpisanie formularza i przesłanie skanem (załącznik nr 1)
2. Biogram artystyczny lub naukowy  i/lub portfolio
3. Odpowiedź w formie 2 mini-esejów  (każda z wypowiedzi maksymalnie 1800 znaków ze spacjami) na pytania:
– Nowoczesność dzisiaj – jakie obszary życia człowieka są tymi, które według Pana/Pani współcześnie wymagają wymyślenia na nowo
– Gdyby mógł Pan/Pani zrealizować półroczny projekt badawczy/artystyczny związany z problematyką poruszana w ramach szkoły Exercising Modernity: Bernau koło Berlina/Gdynia/Tel Awiw, edycja 2018 to na czym miałby polegać ten projekt.

Akceptowane języki  dokumentów aplikacyjnych: angielski, polski, niemiecki.

Organizatorzy pokrywają koszty wyżywienia, noclegów oraz koszty podróży. Udział w  szkole jest bezpłatny, zrekrutowane osoby zobowiązują się do wzięcia udziału w obu sesjach – w Gdyni i Bernau koło Berlina w terminach 3 – 8 października 2018 oraz 23 – 28 października 2018 roku.
Absolwenci szkoły będą mieli prawo zgłosić wypracowany w ramach zajęć własny projekt badawczy lub artystyczny w ramach specjalnego programu stypendialnego poświęconemu zagadnieniom nowoczesności w XX wieku i organizowanego przez Instytutu Pileckiego. Szczegóły programu stypendialnego zostaną ogłoszone do końca roku 2018, a termin składania projektów wraz z przyznaniem stypendiów będzie upływał nie później niż z końcem pierwszego kwartału 2019 roku.

załącznik nr 1 – wyrażenie zgody na przetwarzanie danych osobowych

informacje o rekrutacji

 

dziękujemy za dużą ilość i jakość nadesłanych aplikacji. spośród aplikacji wybraliśmy następujące osoby do udziału w exercising modernity / szkoła 2018. uczestnicy zostaną poinformowani o szczegółach drogą mailową:

Sebastian Schnellbögl

Hanna Pałczyńska

Yana Gaponenko

Katri Anita Miettinen

Zofia Piotrowska

Laure Catugier

Michalina Ludmiła Musielak

Maria Anna Rogucka

Sylwia Borowska-Kazimiruk

Marta Wittchen

Hadas Tapouchi

Marianna Czwojdak

Waldemar Rapior

Anna Wieczorek

Julian Spaan

Paweł Pedrycz

Katalin Kuse

 

program szkoły

Program składa się z wykładów, warsztatów i seminariów.
Zajęcia będą trwały od rana do popołudnia, każdy dzień szkoły kończyć się będzie wieczornym wykładem. W ramach zajęć warsztatowych będzie można wybrać jedną z dwóch ścieżek warsztatowych.


prowadzący

Agata Abramowicz

Bio:
Agata Abramowicz – historyczka i historyczka sztuki, współkuratorka wystaw, m.in. wystawy głównej Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku i wystawy stałej “Gdynia-dzieło otwarte” w Muzeum Miasta Gdyni. Koordynatorka projektów ogólnopolskich i międzynarodowych. Zastępczyni dyrektora Muzeum Miasta Gdyni.

Shira Levy Benyemini

Bio:
Shira Levy-Benyemini jest dyrektorem i współzałożycielem tzw. Centrum Białego Miasta (White City Center) w Tel Awiwie. Studiowała na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie, uzyskując tytuł magistra urbanistyki i polityki publicznej. Levy-Benyemini specjalizuje się w planowaniu odnowy obszarów miejskich i stref konserwacji, a także w projektowaniu przestrzeni miejskiej ze współudziałem mieszkańców. W ostatnich latach prowadziła szereg projektów urbanistycznych łączących w sobie planowanie, aktywizm i kulturę.

Wykład:
Projekt Liebling: Modernistyczne zaplecze intelektualne Białego Miasta

W 2003 r. telawiwskie Białe Miasto, będące wybitnym przykładem zaadaptowania architektury modernistycznej do warunków lokalnych, wpisano na Listę Dziedzictwa Narodowego UNESCO, co przyczyniło się do umocnienia rangi i znaczenia miejskich projektów konserwatorskich w Izraelu.
Konserwacja jest zazwyczaj postrzegana jako proces skupiający się na fizycznych aspektach obiektów architektonicznych, z pominięciem niematerialnej treści społecznej. Decyzja o ustanowieniu Centrum Białego Miasta uwzględniła wszystkie elementy dziedzictwa architektonicznego – zarówno te materialne, jak i niematerialne, czego efektem było opracowanie unikalnego programu pobytowego: projektu Liebling.
Z początku projekt Liebling był grupą badawczo-inicjatywną, do której zapraszano twórców multidyscyplinarnych – od architektów po muzyków – w celu analizowania samej koncepcji konserwacji i urbanistyki w kontekście architektury modernistycznej. Przez pierwszy rok, po nawiązaniu współpracy z Wydziałem Konserwacji Zespołu Miejskiego Tel Awiw-Jafy, siedzibą projektu było Centrum Białego Miasta, i to właśnie tam opracowywano przyszłe działania miejskiego ośrodka kultury i edukacji poświęcone wczesnym latom Tel-Awiwu oraz wpływom modernistycznym, które ukształtowały miasto. Korzystając ze wsparcia zespołu wykonawczego White City Center, projekt został tymczasowo przeniesiony do domu Max Liebling House, który jest obecnie przekształcany w centralny punkt całego przedsięwzięcia. Ponowne otwarcie Centrum zaplanowano na jesień 2019 r.

Sabrina Cegla

Bio:
Sabrina Cegla jest kustoszem programu społecznego w Białym Mieście w Tel-Awiwie – zespole miejskim znajdującym się w strefie światowego dziedzictwa UNESCO, który funkcjonuje w oparciu o współpracę z rządem Niemiec.
Ukończyła studia licencjackie w dziedzinie architektury w Szkole Architektury Davida Azrieli`ego na Uniwersytecie Telawiwskim. Po uzyskaniu dyplomu założyła w Berlinie niezależne studio architektury i designu, specjalizujące się w projektowaniu wnętrz, kierownictwie artystycznym i opiece kuratorskiej nad wystawami, projektami kulturalnymi oraz obiektami edukacyjnymi. Pełniła funkcję kustosza wystaw organizowanych w Białym Mieście (Tel-Awiw), a od 2015 roku kieruje interdyscyplinarnym programem, który ma inspirować dyskusje i działania w dziedzinie konserwacji, architektury i dziedzictwa miejskiego.

chmara.rosinke (Maciej Chmara, Anna Rosinke)

Bio:
chmara.rosinke jest studiem projektowym z siedzibą w dwóch miastach – Wiedniu i Berlinie. Od 2011 r. studio chmara.rosinke projektuje oraz bezpośrednio zarządza realizacją obiektów, wnętrz i straganów – od koncepcji aż po gotowe dzieło. Zarówno w projektach zlecanych przez osoby trzecie, jak i własnych twórcy dążą do połączenia wysokiego poziomu wykonawstwa z podejściem konceptualnym i proekologicznym. Wiele ich prac zostało zainspirowanych aspektami funkcjonalnymi i społeczno-kulturowymi; obecnie artyści próbują wpleść swoje obserwacje, poddane wpierw szczegółowym analizom i badaniom, w strukturę tworzonych obiektów. Projekty realizowane przez chmara.rosinke przywiązują szczególną uwagę do detali oraz do emocji, jakie obiekty wzbudzają w ludziach. Twórcy na pierwszym miejscu stawiają estetykę, uznając ją za niezwykle ważny czynnik, który pozwala zachować równowagę ekologiczną.
Ania Rosinke i Maciej Chmara spotkali się, gdy byli studentami architektury i projektowania na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. O nawiązaniu współpracy zadecydowała ich wspólna pasja do projektowania i sztuki. Po ukończeniu studiów w Gdańsku przenieśli się na dwa semestry do Kunstuniversität w Linzu (strategie przestrzeni i projektowania), po czym przez pewien czas byli słuchaczami Akademie der bildenden Künste oraz Technische Universität (TU) Wien; pracowali również dla biur architektonicznych. Oboje są wszechstronnie wykształceni i mają dobrą znajomość dziedzin takich jak rysunek, historia sztuki, teoria architektoniczna, czy też projektowanie wnętrz i obiektów, dzięki czemu świetnie rozumieją zasady rządzące pracą twórczą.
Ich projekty były prezentowane podczas kolejnych edycji Design Week (w Mediolanie, Holandii, Paryżu, Nowym Jorku i Wiedniu), w austriackim Muzeum Sztuki Stosowanej/Sztuki Współczesnej MAK, a także na wielu innych wystawach i targach międzynarodowych.
Twórcy studia chmara.rosinke otrzymali szereg prestiżowych nagród, w tym m.in. Neue Wiener Werkstätte Design Award 2012 i DMY Berlin Award 2012, jak również wyróżnienie dla wybitnych artystów-projektantów eksperymentalnych (Outstanding Artist Award for Experimental Design). W 2014 r. zostali finalistami cieszącego się dużym poważaniem Prix Émile Hermès, natomiast rok wcześniej nagrodzono ich tytułem projektantów-rezydentów MAK (MAK designer-in-residence). Ich prace zostały włączone do kolekcji austriackiego Muzeum Sztuki Stosowanej/Sztuki Współczesnej MAK oraz Hofmobiliendepot. W 2014 r. artyści wystąpili jako kustosze swojej pierwszej wystawy: Austria-South Africa: in discourse, zorganizowanej w Cape Town podczas Cape Town Design Capital 2014. W 2015 r. wspólnie z breadedEscalope Design Studio i Patrickiem Rampelotto otworzyli w Wiedniu Spazio Pulpo – specjalnie wydzieloną przestrzeń dla projektowania eksperymentalnego.
Ich prace były publikowane w ICON, FRAME, Le Monde, Die Zeit, Süddeutche Zeitung, FvF, Elle Decoration, Domus, Vogue, Icon, AD, Thisispaper Studio, w Damn, internetowym tablecie trendów Li Edelkoorta (Li Edelkoort’s Trend Tablet) i wielu innych mediach drukowanych i elektronicznych.

Warsztaty:
Protagonistów Bauhausu i twórców nowego miasta Gdyni łączyła idea kształtowania codziennego życia podążająca za celem tworzenia nowego, lepszego społeczeństwa. Ta idea jest niezwykle aktualna także dzisiaj,w czasach dynamicznych społecznych transformacji i z nimi związanych wyzwań. W trakcie naszych warsztatów postaramy się poddać analizie bauhausowskie postulaty projektowania demokratycznej przestrzeni, sprawdzimy ich współczesna relewantność i podejmiemy się próby ich aktualizacji z uwzględnieniem lokalnych warunków. Celem warsztatów jest stworzenie przy szkicu elementów mobilnego umeblowania / instalacji, która będzie mogła tymczasowo transformować przestrzeń publiczna i wyrażać zdefiniowane przez nas postulaty.

David Crowley

Bio:
David Crowley jest profesorem kultury wizualnej na dublińskiej uczelni National College of Art and Design. Jego zainteresowania zawodowe skupiają się na modernizmie w sztuce i projektowaniu, przy czym często korzysta on z odniesień do historii krajów Europy Wschodniej pod rządami komunizmu. Jest autorem następujących książek: Warsaw (2003), Socialism and Style. Material Culture in Post-war Eastern Europe (2000), Socialist Spaces. Sites of Everyday Life in the Eastern Bloc (2003) oraz Pleasures in Socialism: Leisure and Luxury in the Eastern Bloc (2010). Crowley pełnił także funkcję kustosza licznych wystaw, w tym „Cold War Modern” w Muzeum Wiktorii i Alberta (Victoria and Albert Museum) w latach 2008–2009, wspólnie z Jane Pavitt, „Sounding the Body Electric. Experiments in Art and Music in Eastern Europe” w Muzeum Sztuki w Łodzi (2012) oraz w Calvert 22 w Londynie (2013), jak również „Notes from the Underground” w Muzeum Sztuki w Łodzi (2016) i berlińskiej Akademie der Künste (2018) – w obu przypadkach współpracując z Danielem Muzyczukiem.

Wykład:
Prawdziwy, istniejący modernizm circa 1981 r. – przeszłość, teraźniejszość i przyszłość polskiej architektury modernistycznej

W 1981 r. grupa warszawskich architektów opublikowała „podziemny” manifest, w którym oskarżyli przedstawicieli swojej profesji o godzenie się na nielegalne sprawowanie władzy w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Spisana przez nich „Karta warszawska” była najodważniejszą i zarazem najmocniejszą krytyką architektury modernistycznej, jaką kiedykolwiek opublikowano w bloku wschodnim.
W swoim wystąpieniu David Crowley podejmie próbę analizy tej odważnej krytyki dwudziestowiecznego modernizmu z perspektywy roku 1981. Spojrzy na nią także przez pryzmat czasów nam współczesnych, zastanawiając się nad transformacją, jaką przeszły krajobrazy miejskie Polski po upadku systemu komunistycznego. W dobie hiperkapitalizmu modernistyczna architektura komunistycznej Polski wydaje się być obiektem powszechnej nostalgii i tęsknoty – dlaczego tak się dzieje?

Tomasz Fudala

Bio:
Tomasz Fudala historyk sztuki, kurator w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. Interesuje się architekturą, wystawiennictwem, czego dotyczyła jego wystawa „Przestrzeń między nami”. Kuratorował w latach 2009-2017 festiwal WARSZAWA W BUDOWIE organizowany przez Muzeum Sztuki Nowoczesnej i Muzeum Warszawy. Publikował m.in. następujących czasopismach: Domus, Artforum, Odra, Obieg, Czas Kultury.

Warsztaty:
Modern propaganda

Warsztat będzie porównywał dyskurs propagandowy wokół architektury ruchu
nowoczesnego w czasie zimnej wojny. Analiza tekstów, dokumentów, ikonografii popkultury
i filmów pozwoli spojrzeć na wielkie inwestycje nie tylko poprzez pryzmat estetyki, ale też
historii politycznej. Seminarium przyjrzy się też wystawom lat 50. jako formom
zimnowojennej rywalizacji na nowoczesne życie, związkom architektury mieszkaniowej z
powojennymi wizjami „nowego człowieka”, a także konceptom miast budowanych od zera i
kreowanych przez nie typów miejskości. Ważne będą pytania: w jaki sposób w różnych
momentach zimnowojennych napięć wielkie inwestycje były komunikowane przez władze?
Jak używano społecznego projektu modernizmu dla sprzedawania nowych sposobów życia?
Skąd się wzięło dzisiejsze zainteresowanie modernizmem?

Jacek Friedrich

Bio:

Dr Jacek Friedrich, historyk sztuki, pracownik Instytutu Historii Sztuki Uniwersytetu Gdańskiego, dyrektor Muzeum Miasta Gdyni. W swych badaniach podejmuje problematykę związaną z nowoczesną kulturą wizualną, historią architektury i projektowania w XX wieku oraz rekonstrukcją i ochroną zabytków architektury.
Autor kilku książek m. in.: Neue Stadt in altem Gewand. Der Wiederaufbau von Danzig 1945-1960, Köln-Weimar-Wien 2010 oraz Walka obrazów. Przedstawienia wobec idei w Wolnym Mieście Gdańsku, Gdańsk 2018. Pomysłodawca i współautor wystawy Narodziny miasta. Gdyński modernizm w dwudziestoleciu międzywojennym (Muzeum Miasta Gdyni, Gdynia 2014).

Sharon Golan-Yaron

Bio:

Sharon Golan-Yaron jest Dyrektorem Programowym i współzałożycielką telawiwskiego White City Center – miejskiego centrum architektonicznego osadzonego w strefie wpisanej na Listę Dziedzictwa Narodowego UNESCO, które współpracuje m.in. z niemieckimi ministerstwami federalnymi. Sharon studiowała w Instytucie Technologii Illinois w Chicago oraz na Technische Universität (TU) Berlin, gdzie uzyskała dyplom. Następnie specjalizowała się w konserwacji obiektów dziedzictwa, otrzymując tytuł magistra w Izraelskim Instytucie Technologii (Technion) w Hajfie. Od 2009 r. pracuje jako starszy architekt w Wydziale Konserwacji
Zespołu Miejskiego Tel Awiw-Jafy, zajmując się głównie budynkami modernistycznymi.

Wykład:
Paradygmat dialektu – modernizm w Izraelu
Wystąpienie skupia się na dwóch istotnych koncepcjach, które nadały Tel Awiwowi jego specyficzny charakter oraz ukształtowały współczesne wartości mieszkańców miasta.
Język architektury modernistycznej to najcenniejsze i zarazem najbardziej konstruktywne narzędzie dla teoretycznej, historycznej i kulturowej dyskusji o DNA Tel Awiwu. Bauhaus, Le Corbusier oraz inne wiodące ośrodki i postacie modernizmu wywarły istotny wpływ na projektowanie i planowanie Izraela jako takiego, jednakże ich oddziaływanie było szczególnie silne w telawiwskim White City, przyczyniając się do popularyzacji dyskursu o architekturze i historii.
Drugi aspekt dotyczy modernistycznego planu miasta-ogrodu – koncepcji urbanistyczno-ekologicznej opracowanej przez architekta i biologa Sir Patricka Geddesa, który widział miasto jako miejsce koegzystencji wielu różnych organizmów. Wdrożona w życie, ta utopia znacząco przyczyniła się do wpisania Tel Awiwu na Listę Dziedzictwa Narodowego UNESCO.

Joanna Kusiak i Kuba Snopek

Bio:
Doktor Joanna Kusiak jest interdyscyplinarną badaczką miejską i pisarką pracującą w King’s College na Uniwersytecie Cambridge. Jej najnowszy projekt badawczy dotyczy gruntów miejskich oraz nowych, demokratycznych form wywłaszczenia. Interesuje ją również rola, jaką prawo, kruczki prawne i systemy sądownictwa odgrywają w kształtowaniu przestrzeni miejskiej. Joanna Kusiak posiada doktorat w dziedzinie socjologii, uzyskany na Technische Universität (TU) Darmstadt; pracowała jako badacz wizytujący na Uniwersytecie Kalifornii w Berkeley, na londyńskim University College oraz na Uniwersytecie Humboldta w Berlinie. Obecnie pisze książkę pt. Orders of Chaos: Law, Land and Neoliberal Globalization in Warsaw. Jest również współautorką dzieła Chaos Warszawa: Porządki przestrzenne polskiego kapitalizmu (Bęc Zmiana, 2017) oraz redaktorką, wspólnie z Moniką Grubbauer, Chasing Warsaw: Socio-Material Dynamics of Urban Change since 1990 (Campus, 2012).

Kuba Snopek – urbanista, dydaktyk i teoretyk architektury – jest obecnie kustoszem programu edukacyjnego realizowanego w Charkowskiej Szkole Architektury. Kuba ukończył urbanistykę na Politechnice Wrocławskiej, a następnie studiował w Instytucie Mediów, Architektury i Projektowania Strelka w Moskwie. Współpracował przy realizacji projektów architektonicznych i urbanistycznych oraz jako kustosz i badacz w Polsce, Rosji, Hiszpanii, Danii i na Ukrainie. W Instytucie Strelka został członkiem kadry akademickiej, a ponadto nauczał w Moskiewskim Państwowym Instytucie Stosunków Międzynarodowych. Jest autorem eseju Belyayevo Forever, w którym poruszył kwestię ochrony dziedzictwa niematerialnego (praca została opublikowana w języku angielskim, polskim i rosyjskim), i współautorem wyczerpującego studium Architecture of the VII Day, którego przedmiotem są polskie kościoły zbudowane w epoce komunizmu. Kuba jest również inicjatorem i współautorem Sceny – przestrzeni publicznej zbudowanej w mieście Dniepr z zastosowaniem crowdsourcingu, która została uhonorowana specjalną wzmianką podczas prestiżowego konkursu European Prize for Urban Public Space 2018. Projekt New Modernism, realizowany pod opieką Joanny Kusiak i Kuby Snopka, jest przedsięwzięciem łączącym teorię z praktyką, które według zamierzeń organizatorów ma przyczynić się do powstania nowego, całościowego sposobu myślenia o architekturze i społeczeństwie.

Florian Mausbach

Bio:

Florian Mausbach, dyplomowany inżynier, urbanista. 1995–2009 Prezes Federalnego Urzędu Budownictwa i Planowania Przestrzennego, odpowiedzialny za budynki państwowe i kulturowe w Bonn, Berlinie i zagranicą. Dzisiaj urbanista / dziennikarz w Berlinie i przewodniczący stowarzyszenia Architekturpreis Berlin oraz stowarzyszenia Villa Wolf wspierającego odbudowę pierwszego modernistycznego domu Ludwiga Mies van der Rohes z 1926 roku w Gubinie. W roku 2017 autor apelu o pomnik polskich ofiar niemieckiej okupacji w latach 1939-1945 w centrum Berlina.

Wykład: DZIEŃ PRZED
Wspólne dziedzictwo – Willa Wolfa
Polsko-niemiecka inicjatywa rekonstrukcji zburzonej willi modernistycznej projektu Miesa van
der Rohe w Gubinie.

Polsko-niemiecka inicjatywa snuje plany odbudowania „w pierwotnym miejscu i pierwotnej
formie“ willi Wolfa, pierwszego modernistycznego budynku zaprojektowanego przez Ludwiga
Miesa van der Rohe. Willa powstała w Gubinie na zamówienie lokalnego producenta
tekstyliów Ericha Wolfa w 1926 r. Budynek wzniesiony na wzgórzu nad brzegiem rzeki Nysy,
kształtem przywodzący na myśl kubistyczną ceglaną rzeźbę, ma teraz zostać
zrekonstruowany w pełni zgodnie z oryginałem jako „wspólne dziedzictwo“ polsko-
niemieckie, zlokalizowane w leżącym obecnie w granicach Polski mieście Gubin. Jako model
wykonany w skali 1:1 odbudowana willa ma stać się najważniejszym obiektem
wystawienniczym w Muzeum Miesa van der Rohe, którego centralnym punktem będzie
europejska twórczość tego architekta, posiadającego niemieckie i amerykańskie korzenie. W
mieście o przeplatającej się historii polsko-niemieckiej i noszącym podwójną nazwę Guben-
Gubin willa Wolfa ma stanowić swoisty most kulturowy nad Nysą, przyciągając do miasta
miłośników architektury z całego świata.

Andrzej Mencwel

Bio:

Andrzej Mencwel, ur. 1940, krytyk, eseista, historyk kultury. Profesor w Instytucie Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego. Członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, Kapituły Nagrody Naukowej im. Jerzego Giedroycia, prezes honorowy Polskiego Towarzystwa Kulturoznawczego.

Autor książek naukowych i eseistycznych, spośród których nagrodę Ministra Edukacji (lub Nauki) uzyskały: Stanisław Brzozowski, 1976; Etos lewicy, 1990; Przedwiośnie czy potop, 1997, także nagroda PEN-Clubu polskiego im. Jana Strzeleckiego). Wyobraźnia antropologiczna (2006) była nominowana do „Nike” i uzyskała nagrodę im. Jana Baudoina de Courtenay. Stanisław Brzozowski. Postawa krytyczna. Wiek XX (2014) uzyskała Nagrodę imienia Kazimierza Wyki oraz uznana za humanistyczną książkę roku przez magazyn „Nowe Książki”. Toast na progu (2017) nominowany do Nagrody Literackiej m. st. Warszawy oraz Nagrody Nike.

Wykład: Czym jest znaczenie „domów szklanych”?

Crystal Palace z pierwszej, londyńskiej Wystawy Światowej (1851) stał się ikoną nowoczesności w Europie Środkowej i Wschodniej.
W jego legendarnym wizerunku skupiły się wizje, pragnienia i marzenia intelektualistów z tych peryferii nowoczesności. W międzynarodowej debacie wypowiadali się ówcześnie postępowcy i tradycjonaliści, Czernyszewski i Dostojewski, Krzywicki i Żeromski. Przetworzenie w wizję „szklanych domów” ma szczególne znaczenie dla wczesnych koncepcji modernizacyjnych w Polsce, zwłaszcza po odzyskaniu niepodległości.

panGenerator (Jakub Koźniewski, Krzysztof Goliński)

Bio:
panGenerator to grupa zajmująca się projektowaniem i sztuką nowych mediów, założona w 2010 przez Piotra Barszczewskiego, Krzysztofa Cybulskiego, Krzysztofa Golińskiego i Jakuba Koźniewskiego. Projekty tworzone w ramach grupy, integrują nowoczesne media cyfrowe z niebanalnymi formami przestrzennymi i angażującą interakcją – łącząc ze sobą światy bitów i atomów. Prace panGeneratora prezentowane były na całym świecie, min. w Melbourne, Pekinie, Atlancie, Tel Avivie, Barcelonie, Wiedniu, na najważniejszych festiwalach designu i sztuki, takich jak Ars Electronica, Warszaska Jesień, WRO Media Art Biennale, Łódź Design, Milan Design Week, DMY, SXSW, NODE i wiele innych. W 2016 grupa otrzymała Złotego Lwa na Cannes Lions Festiwal za instalację dla Muzeum Powstania warszawskiego. Oprócz działań o charakterze artystycznym i komercyjnym, grupa zaangażowana jest również w działania edukacyjne i promocję sztuki nowych mediów w Polsce.

Warsztaty:

Projektowanie przyszłości

Warsztat wychodzi od refleksji nad modernistycznymi wizjami przyszłości i proponuje wykorzystanie dizajnu spekulatywnego jako narzędzia projektowania przyszłości dziś. Zakłada ćwiczenia praktyczne z wykorzystaniem elektroniki i/lub elementów programowania. Po jednodniowym wprowadzeniu i zdefiniowaniu zagadnień, nad którymi będą pracować uczestnicy, kolejne dni poświęcone będą tworzeniu prototypów instalacji interaktywnych – za pomocą prostych mikrokontrolerów, sensorów i światła – które będą próbą praktycznej odpowiedzi na zdefiniowane wcześniej problemy i zagadnienia.

RAZ (Ander Gortazar Balerdi, Jacek Markusiewicz)

Bio:

Thibaut de Ruyter

Bio:
Thibaut de Ruyter jest francuskim architektem, kustoszem i krytykiem. Od 2001 r. mieszka i pracuje w Berlinie.
Jest (czy też był) regularnym współpracownikiem wielu różnych czasopism: L’Architecture d’Aujourd’hui, Artpress, Il Giornale dell’Architettura, Particules, Fucking Good Art i frieze d/e, a ponadto publikował teksty w katalogach i kierował dwoma specjalnymi wydaniami Artpress, z których jedno dotyczyło Berlina, a drugie sztuki i prostytucji.
Był kustoszem między innymi następujących wystaw: «investigating evp» (Resonance FM, Londyn 2006), «weniger geld, mehr liebe» (tmp.deluxe, Berlin 2008), «the last ten shots» (Bongoût, Berlin 2008), «wach sind nur die geister» (Hartware Medienkunstverein (HMKV), Dortmund 2009 oraz Centrum Sztuki Współczesnej, Toruń 2010), «nam june paik award 2010» (Museum Kunstpalast, Düsseldorf 2010), «nam june paik award 2012» (Kunstmuseum, Bochum 2012), «ghosts off the shelf» (Kunstraum Kreuzberg/Bethanien – CTM – Festival for Adventurous Music and Art, Berlin 2012), «the empty house» (Museum Angewandte Kunst, Frankfurt am Main 2013), «INDUSTRIAL (research)» (Hartware Medienkunstverein (HMKV), Dortmund 2013), «BER-DTM-HNL…» (Hartware Medienkunstverein (HMKV), Dortmund 2014), «richard meier – ein stilraum» (Museum Angewandte Kunst, Frankfurt am Main 2015), «artificial intelligence (digitale demenz)» (EIGEN+ART Lab, Berlin 2015) oraz «(art) upside down» (Aluan, Ałmaty 2015).
Jego najnowsze projekty to wystawa objazdowa realizowana w Europie Wschodniej i Azji Środkowej dla Instytutu Goethego, «die grenze» (Moskiewskie Muzeum Sztuki Współczesnej, Moskwa 2017 – Artplay Design Center, Petersburg 2017 oraz Krasnojarskie Centrum Muzealne, Krasnojarsk 2017), i wystawa «a song for europe», którą zaprezentował w 2017 r. w londyńskim Muzeum Wiktorii i Alberta (Victoria and Albert Museum).
Od 2007 r. de Ruyter jest członkiem A.I.C.A France (Association Internationale des Critiques d’Art).

Warsztaty:
Nienawidzę nowoczesności – i modernizmu

Na początku 21. wieku terminy «nowoczesny» i «modernistyczny» niewiele już znaczą. W ciągu ostatnich 100 lat wyraz «nowoczesny» był używany w najprzeróżniejszych kontekstach: stał się podstawowym przymiotnikiem reklam, oznaczał „modę” w latach osiemdziesiątych (jak chociażby w serialu telewizyjnym Miami Vice), a ponadto służył do określania zawiłych elementów (np. „nowoczesna kuchnia”) bliżej nieokreślonego stylu życia, który ma niewiele wspólnego z ideologią lat dwudziestych zeszłego stulecia. Obecnie niektórzy stosują go do opisywania stylu opartego na białych bryłach, szykownym minimalizmie i czystych proporcjach, inni zaś czynią z niego pojęcie filozoficzne. Koniec końców, gdy używam wyrazu «nowoczesny» lub «modernistyczny» w rozmowie, szanse na to, że osoby siedzące przy stole interpretują go tak samo jak ja i rozumieją, co chcę powiedzieć, są znikome. Co tak naprawdę oznacza „bycie nowoczesnym”? Dlaczego (post)modernizm stał się nowym trendem w architekturze? Czy drobnomieszczanie to prawdziwi nowi moderniści?
Celem warsztatu będzie podzielenie się definicjami nowoczesności i modernizmu, poddanie wyników krytyce i – być może – opracowanie nowej definicji tych terminów.

Daniel Talesnik

Bio:
Daniel Talesnik, z wykształcenia architekt, specjalizuje się w architekturze modernistycznej i współczesnej oraz w urbanistyce, koncentrując się w szczególności na pedagogice architektury i związkach pomiędzy architekturą i ideologiami politycznymi. W 2016 r. obronił doktorat (PhD) na Uniwersytecie Columbia pracą The Itinerant Red Bauhaus, or the Third Emigration. Jest autorem licznych artykułów, wywiadów i rozdziałów książek. Daniel prowadził kursy studyjne oraz poświęcone historii/teorii w Podyplomowej Szkole Architektury, Konserwacji i Planowania Przestrzennego Uniwersytetu Columbia, a także w Szkole Architektury chilijskiego Universidad Católica. W latach 2016–2017 był pełnoetatowym wizytującym profesorem nadzwyczajnym w Instytucie Technologii Illinois. Od września 2017 r. Daniel Talesnik jest profesorem nadzwyczajnym i kustoszem w Muzeum Architektury Technische Universität München.

Wykład:
Od Dessau do Moskwy: Hannes Meyer i załoga z Bauhaus udają się na wschód

W kwietniu 1927 r. Meyer zaczął nauczać na Bauhausie, a w następnym roku zastąpił Gropiusa na stanowisku dyrektora szkoły. Meyer zmienił zainteresowania Bauhausu, wskutek czego szkoła – choć kontynuowała różne projekty zapoczątkowane za kadencji Gropiusa – przeszła szereg transformacji strukturalnych. Meyer utracił stanowisko dyrektora i został wydalony z Bauhausu w sierpniu 1930 r. z przyczyn politycznych; w odpowiedzi przeniósł się do Związku Radzieckiego z brygadą studentów Bauhausu. Chociaż Meyer i jego ekipa współpracowali ze sobą jedynie krótko, ich emigracja stanowi dobry przykład fali przemieszczeń europejskich architektów w latach trzydziestych ubiegłego stulecia. W niniejszej prezentacji użyję Meyera i Bauhausu jako mikrokosmosu w celu przyjrzenia się tematom nowoczesności, modernizacji i modernizmu, a także podejmę próbę szczegółowego omówienia udziału kilku warsztatów Bauhausu w projekcie realizowanym dla Szkoły Związków Zawodowych ADGB w Bernau koło Berlina oraz zmian ideowo-światopoglądowych, jakie zaszły po przeniesieniu się twórców do Związku Radzieckiego.

Yuval Yasky i Yamit Cohen

Bio:
Yamit Cohen jest architektką i badaczką zajmującą się historią i filozofią nauki i idei. Mieszka w Tel Awiwie. Pracuje jako wykładowca kontraktowy w Izraelskim Instytucie Technologii (Technion) w Hajfie, będąc jednocześnie wspólnikiem w telawiwskiej firmie Yasky Architects.
Yuval Yasky – architekt, badacz i kustosz – mieszka i pracuje w Tel Awiwie. Przez ostatnie 8 lat kierował Zakładem Architektury w Bezalel Academy of Art and Design w Jerozolimie.
Wyniki jego badań nad planowaniem i architekturą kibuców były prezentowane na wielu forach, między innymi podczas Venice Architecture Biennale oraz w Fundacji Bauhaus Dessau.
Jako wspólnicy firmy Yasky Architects, Yamit Cohen i Yuval Yasky zajmują się opracowywaniem nowych rozwiązań w zakresie projektowania środowisk kolektywnych o zróżnicowanej skali – od całych dzielnic po indywidualne projekty mieszkaniowe. Ich praca odwołuje się do głębokiego zainteresowania problemem roli sfery publicznej w epoce narastającej segregacji społecznej. Realizowane przez nich badania i projekty to w znacznej mierze refleksja nad możliwością przezwyciężenia tej segregacji poprzez projektowanie wieloskalowe i tworzenie obszarów służących wspólnej aktywności. W tym celu zaadaptowali kibuc w jego współczesnej, wyewoluowanej postaci jako potencjalny model przyszłego rozwoju, który znajdzie zastosowanie zarówno w społecznościach osadniczych, jak i w środowiskach miejskich. Cohen i Yasky skupiają swoje działania na planach rewitalizacji i odnowy ruchu kibucowego, zaczynając od całej osady i schodząc do poziomu jej poszczególnych elementów, z utylizacją budynków włącznie. Owocem ich pracy są nowe metodologie współuczestnictwa i aktywacji społeczności lokalnych, których dalszy rozwój ma dla nich zasadnicze znaczenie.

Wykład: Considering the Commons

Od końca pierwszej dekady XX wieku kibuc ewoluował jako rodzaj osady, w której układ przestrzenny odzwierciedla ideologie i praktyki zbiorowości i równości. W ostatnich trzech dekadach kibuce utraciły swą fundamentalną warstwę ideologiczną i większość z nich zmieniono w sprywatyzowane podmiejskie osady.
Jakie miejsce zajmuje wspólna przestrzeń społeczna w kibucach, które są poddawane procesom prywatyzacji?
Jakie są potencjalne potrzeby, a także cechy i charakter przestrzeni wspólnej we współczesnej rzeczywistości społecznej?
W naszym wykładzie poruszymy te kwestie, odnosząc się do naszej pracy w kibucach, przez którą staramy się tworzyć nowe możliwości w niefunkcjonalnych obecnie przestrzeniach kibuców.

aplikuj!

apply@exercisingmodernity.com